İran’ın petrol ekonomisinin millileştirilmesi sonrası artan uluslararası baskılar, ülkenin iç siyasetine yansıyan kısa ve uzun vadeli sonuçları tetikledi. Londra’nın yaptırımları ve ekonomik baskıları giderek sertleşince, İran’da köklü bir değişime ihtiyaç duyulduğuna inanıldı; bu da analizlere göre planlı bir müdahale sürecini tetikledi.
Belgeler artık kamuya açık hâle geldikçe, İngiltere‘nin bu operasyonun başını çektiği ve Washington‘un Sovyet etkisinden korktuğu için sürece katıldığı görüşü çoğaldı. Art arda yayılan belgeler, bu sürecin uluslararası entrikalar ve psikolojik savaş bağlamında bir operasyon olarak tasarlandığını gösteriyordu. Dış aktörler arasındaki bu etkileşim, elitlerin rüşvet ve sokak gösterileriyle yönlendirildiği bir tabloya dönüşmüştü.
Bu döneme dair değerlendirmeler, Ajax Operasyonu olarak adlandırılan müdahalenin demokratik süreçleri ciddi biçimde zayıflattığını savunuyor. Uzun vadede ise Pehlevi yönetiminin tekrar iktidara gelmesiyle kısa vadede bir istikrar elde edildi; fakat bu istikrar, toplum ile iktidar arasındaki uçurumun derinleşmesiyle sonuçlandı. Sonuç olarak, darbe meşruiyetini yitirirken İranlılarda Batı’ya karşı sürekli bir güvensizlik duygusunu derinleştirdi ve bu müdahale, yeni bir sömürgecilik çerçevesinde görünür oldu.
