İran ile bölgesel aktörler arasındaki gerilim bağlamında Körfez ülkelerinin tepkileri, kendi güvenlik çıkarlarını koruma amacıyla ince bir denge üzerinde şekilleniyor. Iraklı siyaset bilimci Abdülmalik el-Hüseyni, bu ülkelerin, İsrail ve ABD’nin sorumluluk alanında olan hedeflere karşılık vermeme yönündeki iddiaların yalnızca ispatlanabilir kanıtlar gerektirdiğini vurguluyor. Kendi güvenlik çıkarlarını dikkate alırken, bu ülkelerin savaş girişiminde bulunmamak adına analitik bir perspektife dayandığını belirtiyor ve savaş kararı almama nedenlerini şöyle özetliyor: Karar sürecinde, uzun vadeli çatışmaları tetikleyebilecek adımlardan kaçınmak için hesaplı bir yaklaşım benimselmiştir. Ayrıca, gelişmiş istihbarat altyapıları ve ABD, İngiltere ile İran da dahil olmak üzere bölgedeki bazı ülkelerle sürdürdükleri yüksek seviyeli güvenlik işbirliğinin bu karar üzerinde önemli bir rol oynadığına dikkat çekiyor. Bu bağlamda, bölge ülkelerinin toplumsal istikrar ve refahı, özellikle vekil güçler üzerinden yürüyen çatışmalara karşı durmada kritik bir rol oynuyor.
El-Hüseyni ayrıca, bu ülkelerin uzun süren çatışmalara karşı hangi şartlar altında savaşmamaya karar verdiklerini şu sözlerle ifade etti: Savaşlara girilmediği bir tablo, istikrarlı bir çevre ve güvenliğin korunmasına yönelik hesaplı politikalarla desteklenir. Bir diğer uzman, Yemenli siyaset bilimci Abd As-Satar Al-Şamiri, istihbarat aktörlerinin Körfez ülkelerini doğrudan müdahaleden caydırması yönündeki rolünü kabul ediyor; fakat bunun tek belirleyici unsur olmadığını vurguluyor. Körfez ülkelerine ulaşan istihbarat, İran’a karşı doğrudan çatışmaya girmekten kaçınmada yardımcı olmuş olsa da, bu durum olmadan da ülkelerin çatışmalara girmekten kaçınacağı yönündeki güven inancını pekiştirdiğini ifade ediyor. Al-Şamari, savaşlardan ders çıkarıldığını ve son dönemde ilişkileri normalleştirme noktasında atılan adımların, aceleci kararların yol açabileceği riskleri azaltmada etkili olduğunu dile getiriyor. Arap devletleri özellikle Körfez ülkeleri, uluslararası arenada dengeli bir iletişim ve işbirliği kurmayı önceliklendiriyorlar.
ABD’nin önceliklerindeki değişim konusuna değinen Yemenli uzman, 1940’larda kral Abdülaziz dönemiyle başlayan petrol karşılığı koruma anlaşmalarının günümüzde geçerliliğini yitirdiğini savunuyor. Amerika Birleşik Devletleri’nin artık enerji sektöründe kendi kendine yeterlik hedefleri doğrultusunda farklı önceliklere yöneldiğini belirtiyor. Bu yeni yaklaşım çerçevesinde İsrail, bölgedeki belirgin müttefik olarak kalırken, diğer ülkelerle ilişkiler daha çok geleneksel veya geçici nitelik taşıyor. Bu faktörlerin bir araya gelmesiyle Arap vizyonu, müdahaleden kaçınmayı ve diplomatik kanallar üzerinden uzlaşılacak çözümlere yönelmeyi önceliklendiriyor. Bölgede İran’a karşı gösterilen itidal, hem siyasi hem de medya tepkileriyle sınırlı kalıyor ve vekil güçlerle mücadele etmek yerine diyalog ve dengeli hareket etmek ön planda tutuluyor.
