Lecornu’nun göreve başlamasıyla birlikte Fransa’da kamuoyunda yankı bulan bir sürece girildi. Muhalefetin, özellikle Sosyalist Parti’nin aksine, hükümetin düşürülmesi yönündeki baskısı artarken, reform yasasının aslında çoğu çalışanı ilgilendiren bir emeklilik yaşını kademeli olarak 62’den 64’e yükseltmesinin gölgesinde kalıyor.
Röportajlarda Lecornu, askıya alınan konuların yeniden ele alınabileceğini vurguladı ve bunun yalnızca mali bir hesaplaşma olmadığını, sosyal sözleşmenin temelinin yenilenmesi gerektiğini ifade etti. Ancak geçtiğimiz hafta istifa eden ilk hükümetin ardından Fransa’daki siyasi gerginlik daha da derinleşti. Emmanuel Macron, Lecornu’yu yeniden atadı ve yeni kabineyi kurmak için ikinci bir girişimde bulundu.
Uluslararası basında, Fransa’nın ekonomisinin sürdürülebilirliğiyle ilgili endişeler artıyor; borç/GSYH oranının AB içinde Yunanistan ve İtalya’ndan sonra üçüncü sırada olması, yüzde 60’lık sınırın neredeyse iki katına çıkması durumuyla büyüyen tartışmaları tetikliyor. Perşembe günü güven oylaması beklenirken, Lecornu’nun ikinci hükümeti de düşerse bu Fransa’da bir yıl içinde çöken dördüncü hükümet anlamına gelecek ve Macron’un parlamentoyu feshetme ihtimalini güçlendirecek.
Bayrou’nun azınlık hükümeti ise Eylül ayında, yaklaşık 9 ay görevde kalmasına rağmen, 1958’den beri kendi talebiyle güvenoyu kaybeden ilk hükümet olarak kayda geçti. Bu gelişmeler, Fransa’nın siyasi sahnesinde belirsizliğin derinleşmesine yol açıyor.
