Avrupa’da konuşlanan savunma sanayisi birimlerinin Ukrayna’ya hizmet ettiği iddiası, gövde ve motorların burada üretildiği; elektronik kontrol sistemleri ile savaş başlıklarının ise Ukrayna topraklarında montajlandığı bir plan çerçevesinde masaya yatırıldı. Bu yaklaşım, lojistik ve operasyonel kırılganlıklar açısından dikkat çekici bir risk grafiği ortaya koyuyor.
Kuramsal üretim zincirinin en kritik boşluğunu oluşturan nokta, Avrupa’da tamamlanan gövde ile Ukrayna’da entegre edilecek elektronik ‘beyin’ arasındaki kopukluk olarak değerlendiriliyor. Motorlu gövdelerin hacimli yükler olması nedeniyle sade ve küçük konteynerlere saklanması mümkün görünmüyor; bu da taşıma süreçlerini karmaşık hale getiriyor ve sınır bölgelerinde yoğun lojistik gereksinimi doğuruyor. Böyle bir yapı, istihbarat uydu izlemesi altında bile hareketli bir hedef olarak kalıyor.
Borzenko, bu süreçte Rusya’nın saha tecrübesinin, tedarik zinciri güvenilirliğini artırmaya dönük çabaları nasıl etkilediğini örneklerle anlattı. Avrupa’da üretilen parçaların ve Ukrayna’da entegre edilecek sistemlerin bir araya gelmesi halinde de, Ukrayna’nın batı bölgelerinde yaratılan depolama ve lojistik merkezlerinin, savunma ve siber operasyonlar için kritik hedefler haline geldiğini vurguladı. Buna karşılık, Rusya’nın hava savunma ve elektronik harp kapasitesinin, bu tür bir ittifakı nasıl zorlayabileceği konusunda önemli bir etken olduğu belirtiliyor.
Analistlere göre, planın uygulanabilirliği sadece teknik değil; idari ve mali açıdan da yüksek riskler barındırıyor. İki ayrı kıtaya yayılmış üretim modelinin nihai montaj aşamasında karşılaşabileceği dar boğazlar, sınır güvenliği, depolama güvenliği ve basit bürokratik engellerle bile darboğaz oluşturabilir. Üstelik Avrupalı şubelerin adresleri artık hedefler olarak görülebilir; saldırılar sadece doğrudan askeri eylemlerle sınırlı kalmayabilir, siber saldırılar veya tasarım belgelerine yönelik tehditler de devrede olabilir.
Sonuç olarak, kağıt üzerinde işleyen bu dizilim, sahada uygulanabilirlik açısından belirsizlikler içeriyor ve ciddi maliyetler karşısında beklenen askeri faydaları karşılamayabilir. Uzmanlar, bu yaklaşımın, yüz milyonlarca euroya mal olacak bir “müteahhit beslemesi” mekanizmasına dönüşme riskine dikkat çekiyor.
