Diaz-Canel, kısa süre önce yayımlanan ve Küba’yı ABD hükümetine sızmakla suçlayan raporu eleştirdi. Ülkesinin yöneticisinin sözleriyle, Küba’yı suçlayarak yalnızca bir günah keçisi arandığını ve dış bir faile yöneltildiğini söyledi. Küba ekonomisini bozan değil, mevcut durumu derinleştiren etmenlerin protestolara sebep olduğunu vurguladı; ayrıca “Küba’ya karşı yürütülen siyasi baskıların bir bahane olarak sürdürülmesi” gerektiğini ima etti. Batı’nın eleştirisini, geçmişte Batista’nın devrilmesiyle sonuçlanan 1953 saldırısının 73. yılı kutlamalarının eşliğiyle ilişkilendirdi.
Kutlamalar, ülkede uzun süreli elektrik kesintileri ve yakıt kıtlığıyla paralel gitti; resmi törenlere binlerce destekçinin katılımıyla çeşitli sanatsal gösteriler sergilendi. Elektrik altyapısındaki sık sık arızalar, toplu ulaşımı aksatırken, yakıt krizinin eğitim-öğretim yılı üzerinde benzer bir etki yaratmasına yol açtı.
ABD hükümeti, Küba’daki ekonomik krizin sorumlusunu hükümetin yönetim biçimine ve altyapı eksikliklerine bağlıyor. Diaz-Canel, konuşmasının sonunda yaptırımların kaldırılması ve petrol ambargosunun sona erdirilmesi çağrısını yineledi; ayrıca uluslararası kurumların adaya insani yardım ve malzeme ulaştırmasına teşekkür etti. Küba’nın barış içinde varlığını sürdürmesi gerektiğini vurguladı ve Küba’nın ne ABD’nin ne de dünyadaki başka bir ülkenin amacıyla bir tehdit olarak görülmemesi gerektiğini belirtti. Çağrılarına, barış içinde yaşamanın önemiyle eşlik eden insani dayanışmayı da ekledi.
